Gistermiddag hebben we een gesprek gehad met Iris, de IVF-verpleegkundige. We kregen uitleg over de medicijnen en wanneer we gaan starten en een hele bubs recepten en alvast de Puregonpen mee.

24 januari 2008 hebben we de eerste echo. En de eerstvolgende menstruatie dan moet ik op dag 3 beginnen met het slikken van de pil en de laatste pil slik ik 19 januari. Dus we hebben eindelijk een datum om naar toe te leven.

Aankomende dinsdagavond komt de Arbo-arts bij ons thuis want mijn baas begint een beetje moeilijk te doen over de dagen dat ik nu naar het ziekenhuis moet. Hij vind dat ik daar mn vrije dagen maar voor moet opnemen en dat gaat dus niet lukken want al mn vrije dagen zijn al door hem vrij geplant ivm de tandartspraktijk waar ik werk. Ik kan ook niet op collega’s terugvallen want ik ben hier alleen. Nu moet ik dan maar onbetaalde verlof dagen gaan opnemen….pfff…nu zit je al in zo’n emotionele toestand en nu krijg je dit er ook nog bij.

Ik hoop dat de Arbo-arts achter ons staat en misschien hebben jullie nog tips waardoor wij zo’n arts aan onze kant krijgen? Dus ik ben heel blij met alle suggesties.

Vorige week maandag zijn we bij een magnetiseur geweest. Hier in deze regio noemen ze dat een strieker (strijker). Hij staat in het dorp verderop heel goed aan geschreven en we hoorden dat hij ook heel veel stellen heeft geholpen met hun ongewilde kinderloosheid. Dus baat het niet dan schaadt het niet! En ik moet wel zeggen dat we er wel een beetje lacherig tegenover stonden.

Wij erop af….we hadden al van een collega van mannetje gehoord dat zn praktijk niet zoveel voorstelt. Nou…dat was ook zo. Een hele grote wachtruimte en zn "behandelkamer" is een kleine ruimte, kun je net met 3 man zitten.

De wachtkamer was leeg en we konden meteen doorlopen. Hij vroeg waarom wij bij hem waren gekomen en toen ik zei dat wij graag kinderen willen zei hij meteen "ga maar zitten, ik weet genoeg" . Toen legde hij zijn hand bij mij op het voorhoofd en op die plek werd het helemaal warm, toen deed hij precies hetzelfde bij mn buik.  Bij mannetje kon hij nix doen want hij had daar nog nooit goede resultaten mee behaald, dus ook hier komt al het gedoe weer op de vrouw aan! Hij wou me een week later weer zien. Nix betaald, werd niet over gepraat (ook dat was ons al verteld, vind dat niet zo belangrijk). 2 minuten later zaten we weer in de auto, slap liggen van het lachen eerst bijkomen van deze korte maar heftige sessie.

Dus gisteren weer naar die man, kom ik daar (ja bij manlief kon ie toch nix doen dus maar alleen op pad) kon ik daar de auto helemaal niet kwijt, wachtkamer hartstikke vol, zat een oom van me er ook en later kwam er nog een andere tante van me binnen en er zaten allemaal bekende gezichten. Toen ik eindelijk 3 kwartier later aan de beurt was en binnen mocht komen deed ie precies hetzelfde als vorige week. En ook nu stond ik met 2 minuten weer buiten en moet volgende week weer komen.

Toen ik thuis kwam kreeg ik me daar toch een koppijn, leek wel op een lichte migraine aanval (heb ik ooit 1 x gehad) en ik heb er nog steeds last van. Het kan natuurlijk zijn dat ik me er gisteren helemaal voor open heb gesteld en niet zo lacherig was als gisteren, maar dat ga ik hem volgende week wel even vragen.

Ik zal eens een rondje gaan maken bij iedereen, want er zal wel weer het nodige gebeurt zijn.

Wat allemaal een lieve reacties allemaal!

Hier ben ik dan weer eens. De 5^e IVF/ICSI eigen cyclus poging heeft er bij mij zo ingehakt dat ik de energie niet kon opbrengen om jullie op de hoogte te houden van de laatste poging.

De 6^e poging is ook niet gelukt en hebben afgelopen vrijdag een evaluatie gesprek gehad.

Was een heel prettig gesprek maar hier werd ons ook weer tegenvallend nieuws verteld waar we absoluut geen rekening mee gehouden hebben.

Waarschijnlijk komt het steeds niet tot een bevruchting omdat er misschien iets mis is met mijn eicellen.

Het kan zijn dat mx92n eicel door de punctie (eicel wordt toch aangeprikt) in elkaar stort of dat mx92n eicel de zaadcel gewoon niet accepteert.

Gdgruwelijkx85.dat kunnen we er ook nog wel bij hebben.

Ze kunnen hierover pas meer zeggen als we de 1^e normale IVF/ICSI poging hebben gehad.

We mogen in week 4, 21 januari, beginnen. Eindelijk weer een datum waar we naar toe kunnen leven, daar is mx92n lichaam na 2 cyclussen zonder polonaise aan mx92n lijf wel weer aan toe hahax85

Ik zal een paar dagen nodig zijn om bij iedereen weer bij te lezen maar ladyx92sx85

Ix92m back in business!

Hoeveel teleurstelling kan ik nog verdragen…

Gisterochtend om kwart voor 10 telefoon…weer geen leuke mededeling gekregen, weer geen goede deling, weer geen terugplaatsing.

Wat heb ik lopen janken, ik kon gewoon niet ophouden. De teleurstelling wordt elke keer groter en emotioneel ook zwaarder.

En weer kregen we de vraag of we de laatste poging nog wel willen gebruiken, of dat we meteen op de wachtlijst voor de laatste 2 pogingen willen komen.

We hebben het er eens goed met zn 2tjes over gehad en besloten dat we toch de laatste poging willen gebruiken. Kunnen we in ieder geval zeggen dat we alle kansen benut hebben.

We gaan ons opmaken voor de laatste IVF/ICSI eigen cyclus en misschien….

Ik had me echt eerder willen melden maar het was zulk mooi weer dat ik gewoon in de tuin ben blijven hangen. Maar hier komt dan toch het laatste nieuws.

Donderdag de 3e echo dus gehad en die zag er goed uit, we mochten voor de punctie gaan. ‘s middags werd ik gebeld wanneer ik de pregnyl ‘s avonds moest zetten en hoe laat vandaag de punctie zou zijn. Ik moest dus wel even mn wekkertje zetten donderdagnacht, om kwart voor 1 moest ik hm zetten en vandaag om kwart voor 11 was de punctie.

Ik zag er dus weer als een berg tegen op, en hoe dichter we bij het ziekenhuis kwamen hoe zenuachtiger ik werd, ook stiller trouwens. Mannetje probeerde me wel af te leiden maar dat ging hm deze ronde dus mooi niet lukken. De wachtkamer zat vol met allemaal stellen die voor een punctie gingen vandaag….nou niet echt een geruststelling maar ik had wel zoiets van…hmm nou ff doorzetten meid. Om 5 voor 11 werden we dan eindelijk geroepen dat we verder mochten komen. We hadden nu een andere verpleegkundige, Iris, en een andere arts die we al wel eerder hadden gehad voor een echo maar nog niet voor een punctie.

Met een vloek en een zucht of een poep en een scheet zat ik alweer rechtop, weer een makkie deze keer. Ja zo hoort het te gaan en niet zoals de vorige keer. En dan ook nog meteen een ei gevonden…jippie!!

Toen moest mannetje aan de bak, dat ging wat moeizamer maar het is hm gelukt en na 10 minuten (moeten altijd even wachten of het potje ook het gewenste resultaat geeft) mochten we naar huis. De laborante wenste ons succes en wij haar natuurlijk ook, en ze zei dat ze er heel hard haar best op ging doen, nou dat is haar aan te raden…hihi

Het is nu dus weer wachten op dinsdag, dan horen we tussen 9 en 10 of het deze ronde wel raak is…

Nou begrijp ik mn lichaam helemaal niet meer…vanmorgen dus die 2e echo en wat denk je…net groot genoeg om te beginnen met spuiten. Had die arts het zondag toch wel goed. Ik dacht werkelijk waar dat ie al groot genoeg was om een punctie te plannen. De vorige 4x ging ook in zo’n sneltrein vaart dat ik nu een klein beetje verbouwereerd ben. Maar misschien is dit wel goed, wie zal het zeggen. Maar hij zit zeker weten links en gelukkig hoeft het nu niet met verdoving.

Donderdag mogen we ons om 11.10 uur weer melden. Ik doe nu helemaal geen voorspelling meer hoe het gaat lopen, we zien het wel…..

We hebben vorige week een paar heerlijke dagen gehad in Brussel, even helemaal niets en lekker van elkaar genieten. We hebben ons helemaal kunnen opladen voor wat er deze week gaat komen. We hebben deze week ook nog vakantie en doen ook lekker rustig aan.

Gisteren dus de 1e echo, we hadden nu een arts die we nog niet eerder gezien hadden, een wat oudere vrouw. Meteen maar even de echo gedaan, dan heb je dat ook weer gehad. Nou dat deed ze zo voorzichtig dat ik het idee had dat ze niet goed keek. Normaal drukken ze een beetje tegen die stokken aan en krijg je (bij mij dan he) een flinke follikel te zien, maar nu aaide ze er een beetje aan langs en zat er een kleintje zei ze van nog geen 10 mm. Nog nooit gehad, ik moest steeds op dag 8 beginnen met spuiten en nu zou er maar een heel kleintje zitten. Morgen moet ik weer heen en ik durf te wedden dat ie al groot genoeg is om een punctie te plannen. We zullen zien.

Morgen dus om 9.40 uur mogen we ons weer melden….yeahhhh

Zondag was het dan weer zover, hevige buikpijn vooral rechts, en dat betekend voor ons maar 1 ding, we gaan ons opmaken voor  ronde 5! Maandagochtend bellen met Groningen en we mogen ons zondagochtend (op mijn verjaardag!!) om half 10 melden op de afdeling gyneacologie. Zaterdagavond vier ik mn verjaardag al en dat wordt dus zondagochtend een moeilijke ochtend want we moeten toch al vroeg weg. Oeffff nou ja maar even doorbijten.

Morgen vertrekken we voor 3 daagjes naar Brussel, even lekker weg, even lekker niets, even lekker alleen van elkaar genieten. Ben dus even een paar daagjes offline…

Tot gauw!

Ik wou even inhaken op een aantal reacties waarom ze niet gewoon verdoven.

Nou dat doen ze niet omdat het normaal (ik schijn niet helemaal normaal te zijn hihi) heel goed te doen is. Ik schijn een hele gevoelige rechter eierstok te hebben die af en toe follikels aanmaakt met een hele stugge follikelwand waar je met de naald moeilijker door heen prikt.

De eerste keer was het  vrij heftig maar goed te doen, toen zat het aan de rechterkant. De follikelwand was wat stugger dan normaal en mijn eierstok gaat gewoon aan de wandel als ie wordt aangeprikt.Ik ben er na die tijd nog wel ziek van geweest, waarschijnlijk een ontsteking. Sindsdien zijn de echo’s aan de rechterkant ook gevoelig wat bij mij anders nooit een probleem is geweest. De tweede keer was eigenlijk netzo als de eerste keer maar nog steeds goed te doen. De derde keer was een makkie, hij zat deze keer aan de linkerkant. Daarom hoef je dus geen verdoving. Fluitend lag ik op die bank!! De laatste keer zat ie voor de verandering weer rechts en was meer dan heftig en nu zeggen ze dus ook, wij kunnen wel redelijk inschatten of het zonder verdoving kan of niet en in jou geval gaan we jou niet meer plagen als het rechts zit want dan wordt het steeds een martelgang en dat hoeft niet.

Ik doe het zelfs liever zonder verdoving, want met die verdoving ben je de hele dag kwijt en zonder verdoving dan sta je met een paar minuten weer buiten met hele lichte krampen die zelfs zonder paracetamol goed te verdragen zijn.

Ze zijn in Groningen ontzettend lief, stellen je super op je gemak en praten je door de hele punctie heen. Ik kan me geen beter team wensen ondanks dat het bij mij zo tegen valt. Het zijn dus echt geen barbaren!

Nog 1 weekje werken en dan hebben de 2 weekjes vakantie! Mannetje en ik hebben trouwens dinsdag een reisje geboekt. We gaan 15 augustus 2 nachtjes slapen in het bruisende Brussel. Even weg van alles even onze zinnen verzetten en ons voorbereiden op poging nr, 5 die als het goed is de 20e begint.

Vanmorgen weer richting Groningen, mn maag draaide wel 10x per seconde in het rond. Vreselijk zenuwachtig. Ons keurig om 5 voor half 11 gemeld en om klokslag half 11 haalde Gerrie ons uit de wachtkamer.

Eerst maar eens kijken of de follikel er nog zat, pff ja hoor gelukkig. Toen de punctie, na de gebruikelijke schoonmaak ging het dan gebeuren. Daar kwam de prik, nou volgens mij heb ik alles bij elkaar gegild en geschreeuwd. Wat deed dat godsgruwelijk pijnlijk. Mn eierstok vloog elke keer voor de prik weg en de follikelwand was weer heel stug, net als bij de allereerste keer en toen was dat geen goed teken. Ze zijn zelfs even gestopt, want de pijn was niet te harden. Gelukkig was de tweede prik een stuk minder gevoelig doordat Gerrie als een gek op mn buik drukte om die eierstok een beetje op zn plek te houden. En mannetje zat er maar hulpeloos naast, die kon niet anders dan mn hand vasthouden en zich er in laten knijpen.

Nou ging rechts steeds al moeilijk, maar zo erg was zelfs voor de dokter een reden om als notitie op mn status bij te schrijven dat als het weer rechts zat dan krijg ik verdoving,

Maar goed, de punctie gehad en toen maar wachten of er een eicel gevonden werd……maar er werd deze ronde weer niets gevonden. K*T K*T K*T Kwamen de tranen weer. Even flink boos op mezelf geworden maar ik kon de tranen gewoon niet tegen houden.

Toen er met de dokter er nog even over gehad wat we nou moesten doen, doorgaan met deze ivf/icsi in eigen cyclus of aan de laatste 2 poging ivf/icsi met hyperstimulatie (de normale manier) beginnen. Toch maar besloten om de laatste 2 pogingen in eigen cyclus door te gaan. Want anders gooi je toch even 2 pogingen weg, die komen niet weer. We kunnen dan in ieder geval zeggen dat we alle kansen benut hebben. En daarna komen we meteen op alweer een wachtlijst voor de normale manier die 3 maanden duurt. Dus waarschijnlijk kunnen we dan in januari of februari weer verder.

Nu heb ik even een vraagje, Wij zitten bij het Groene Land en die vergoed 3x, wie weet of er verzekeringen zijn die meerdere keren vergoeden? En dan heb je natuurlijk de vraag, tellen die weer opnieuw, want we kunnen dan in januari pas weer verder, of tellen die gewoon door? We moeten als we overgaan op een nieuwe verzekering opnieuw een machtiging indienen.

Ik ga even kijken hoe het er bij de rest voor staat en ga even bijkomen van alweer een teleurstelling…